Bir gün, bir pazartesi Spotify'ın Haftalık Keşif listesinde ilk duyduğumda aklımı alan bir ses ile tanıştım. W.A.S.P. ve Blackie değildi ama sonra ne zaman onu dinlesem de The Crimson Idol aklıma gelmeden olmadı. O yüzden o albümün en sevdiğim şarkılarından biri burada dursun.
O ses, Jonathan Hulten. Evet, aklımda The Crimson Idol ile artık özdeşleşti, çünkü Jonathan.
Jonathan Hulten, daha önce Tribulation adlı bir black metal grubunun gitaristiymiş, ben kendisini Chants From Another Place adlı mükemmel solo albümüyle tanıdım. Öyle bir albüm ki, içindeki tüm enstrümanlar bizzat Jonathan tarafından çalınıyor ve her şarkı adı üzerinde bir chant, ilahi, ağıt. Armonilerin hepsi de yine kendinin yaptığı armoniler, tek kişilik dev grup. "Acaba canlı olarak bu albümü nasıl çalar?" diye merak edip Youtube'a koştuğumda gerçekten sahnede tek kişi durup çeşitli loop teknolojilerinden yararlandığını da görmüş ve iyice hayran olmuştum. Kaldı ki bitmemiş, sahnede kullandığı tüm kıyafetleri, aksesuarları kendisi tasarlıyor ve albümün sanat çalışmasını da kendisi yapıyormuş, ressam, tasarımcı ve grafikermiş de kendisi. Sahne makyajı ki kendisi sahneye bir diva gibi çıkıyor bile kendine aitmiş. Sahnede genellikle eteklikli uzun elbiseler, duvaklar, ağır bir sahne makyajı ve tüller, çiçekler kullanıyor, bir tanrıça gibi görünüyor, gündelik hayatında ise kot tişört takılan, sıradan uzun saçlı bir metalci erkek imajı var. Benim için o kadar acayip bir turnusol oldu ki bu, sanki birine bir videosunu izletsem ve "Bu ne be, kendini niye böyle manyak gibi yapmış, kadın mı erkek mi bu şimdi?" dese o insanla hiçbir ortak noktam olmazmış gibi. Zaten Tribulation zamanında da uzun saçları, yine beyaz yüz boyası ve siyah ruju ve ince, feminen yapısı ile bazı videolarının altında hayran yorumlarından bazıları "Yakından görene ya da adının Jonathan olduğunu öğrenene kadar gitaristi kadın sanıyorduk ve şu an biseksüel olup olmadığımızı sorguluyoruz, kadın da olsa, erkek de olsa ne çekici bir insan bu böyle, ne güzel bir sahne duruşu var, ne tutkulu bir gitar çalışı var!" gibi yorumlar. Haksız da sayılmazlar.
Ne zaman bir videosunu izlesem, bana antik çağlardan gelen bir tanrıça gibi geliyor:
Chants From Another Place, dinledikçe daha da çok açılan bir albüm, çok basit akorlarla çok güzel armoniler yapmış, her şarkı dönem dönem favorim oluyor ama sanırım kendisini keşfettiğim şarkı olan The Mountain ile birlikte şu da her zaman en sevdiğim olacak, dinlerken "Eidina, Eidina, Eidina!" diye ben de hep eşlik ediyorum, kim bilir neleri summonlıyoruz evimize:
Bir de benim de kendi kendime uğraşmaktan en keyif aldığım hobilerimden biri vokal armonisi yapmaktır, The Office'teki Andy ruh ikizim. Bu albüm o yüzden benim için çölde vaha gibiydi, her armoniye ayrı ayrı uğraştım, defalarca dinledim, söyledim, oluyor mu diye kontrol etmek için defalarca kaydettim, en sonunda bir gün dayanamayıp Jonathan Hulten'ın resmi web sitesindeki e-posta adresine yazarak hiçbir yerde kullanmayacağıma dair sözler vererek kayıtların raw hallerini rica ettim, armonisiz katman edinirsem üzerine kendi kendime hobi olarak kendim armoni yapabilirim dedim, hatta kendim de klavye, gitar, ukulele, mızıka, kalimba ve keman çalıyorum, allasen bir yolla da Jonathan bu albümü ben kendim aynen sen gibi baştan kaydedeyim n'olur dedim ama doğal olarak cevap alamadım. Bu da hatırladıkça sırıttığım bir anımdır, üzerine aylarca çalışılmış albümün katman katman kayıtlarını istedim adamdan, evde kendi kendime hobi olarak ben de aynı şekilde kaydedeceğim diye. Keşke yollasaydı, Chants From Another Place - Taro's Version diye kendime bastırırdım vallahi. Bir Andy Bernard, bir ben.
